Rechts activisme faalt altijd

De notie dat activisme -en rechts activisme in het bijzonder- tot macht leidt is niet alleen onjuist, maar ook achterlijk. Die notie haalt oorzaak en gevolg door elkaar. Het wordt Arabische migranten in Duitsland toegestaan om lokale vrouwen aan te randen en telefoons te stelen, niet ondanks de aanwezigheid van een politiemacht en andere overheidsdiensten, ze doen het dankzij een politiemacht en andere overheidsdiensten. Zogenoemde rechts-extremisten in Duitsland wordt niet toegestaan om publiekelijk te tonen dat zij bestaan, of dat ze tegen de door de staat opgelegde campagne van Arabische verkrachting en diefstal zijn. Dit enigma is niet toevallig, het is bewust.

rechts activisme

Activisme -van wat voor soort dan ook- is niet de weg naar macht, het is het eindresultaat van macht. Rechts activisme is nooit een manier om invloed, macht en gezag te verkrijgen. Eerder is het zo dat activisme een soort overwinningsdansje is van degenen die de macht al hebben en deze bevestigt willen zien. En iemand die een dergelijk overwinningsdansje wil doen zonder de overwinnaar te zijn, zal altijd vermorzeld worden door de staat, om vervolgens in de vergetelheid te raken. De vergetelheid blijft je alleen bespaard als je in ieder geval in de buurt van een overwinning kwam, in welk geval je zal worden weggezet als een schurk in de annalen, wat er voor zorgt dat iedereen die op een later moment vergelijkbare ideeën verkondigt makkelijker is weg te zetten als een gevaarlijke idioot.

Er zijn altijd allerhande rechts activistische organisaties geweest. En het gaat niet te ver om te stellen dat de meeste daarvan het technisch gezien vaker bij het juiste eind hadden ten aanzien van maatschappelijk relevante vraagstukken dan de heersende partijen, al zijn rechts activistische organisaties vaak wat minder verfijnd in hun verwoording van idealen. Wat is er ooit gebeurd met de NVU? Of de Nationale Alliantie, de SGP, Nieuw rechts, de Centrum Democraten en het Identitair Verzet? Wat voor handelingen hebben zij verricht die hen dichter bij de verwezenlijking van hun politieke idealen heeft gebracht? En misschien wel belangrijker: hoe worden deze organisaties vandaag de dag beschreven op scholen en universiteiten, in onderzoeken en op televisie?

Al zo lang als ik me kan herrineren houden onderwijs en media me voor dat er achter elke hoek een fundamentalistisch extreemrechtse nazistische theocraat schuilgaat, die allen wachten tot het moment dat er ook maar een iemand een mening uit die de afgelopen 40 jaar niet meer politiek correct is geweest, waarop zij allemaal in de openbaarheid zouden treden en een totalitair regime zouden opleggen waaronder ze vrijwel iedereen zouden vermoorden. Dit zou natuurlijk enorm beledigend zijn voor vrouwen en minderheden, en zodoende onacceptabel. Ik zou potentiële rechtse activisten echter niet aanraden de grote mediamagnaten op hun woord te geloven.

Het verdienmodel van traditionele mediagiganten berust op het verspreiden van geruststellende en populaire leugens, en zij zijn zodoende de beste leugenaars van de samenleving. Mediabedrijven stoppen niet met liegen als zij zeggen dat de bruinhemden zich onder je bed verstoppen, met het geweer in de aanslag, wachtend tot je even niet waakzaam genoeg bent, en dan in een handomdraai het vierde rijk uitroepen. De werkelijkheid is dat er nauwelijks extreem-rechte denkbeelden zijn te vinden in politieke organisaties in Nederland en België, laat staan dat dergelijke organisaties een macht van betekenis zijn. Maar als de gemiddelde brave burger zich zou realiseren dat hij op daarover op grote schaal wordt voorgelogen, en dat gegeven zou internaliseren, dan zou er geen behoefte meer zijn aan links-radicale partijen die zich voordoen als nuchtere, gematigde denkers die de westerse wereld momenteel in hun greep hebben.

De leugens over bruinhemden houdt de roden aan de macht.

Dus... Wat gebeurd er als je de leugenachtige media op hun woord geloofd en besluit je (publiekelijk) aan te sluiten bij de extreemrechtse revolutie? Tja, de politie komt bij je op bezoek, houden je aan, sluiten je op, laten je vervolgen voor haatzaaien, deelname aan een terroristische organisatie, ze gebruiken de nieuwste technologische snufjes tegen je, de media schilderen je af als een nazi die 600 miljoen joden wil vermoorden. Kortom, je zal in een situatie terechtkomen waarin alles en iedereen je zal verketteren. En dit zal je allemaal als vreemd en onrechtvaardig voorkomen als je het in je cel aan het overdenken bent, maar dit is nu eenmaal het systeem waarin we leven. Het is geen betekenisloos pessimisme als het waar is.

Een foto van een dood Koerdisch jongetje, en de media zijn unaniem: Europa moet en zal onmiddellijk miljoenen Syriërs toelaten. Ook als zij uit Pakistan, Eritrea of wat voor land dan ook komen.... Vele duizenden foto's, video's en verhalen van eindeloze stromen gedegenereerd geweld door immigranten of andere linkse troetelkindjes vinden de reguliere media niet interessant. Degene die dit überhaupt opmerkt riskeert in sommige gevallen al ontslag op staande voet. In Groot-Brittannië of Duitsland kun je er al voor gearresteerd worden. Het lijkt er meer en meer op dat feitelijk gelijk hebben en juridisch gezien niets verkeerd doen je geen klap zal helpen. Linkse groepen met beschermde status hoeven zich van immigratiewetgeving of het strafrecht niet veel aan te trekken, zij blijven toch wel in de genade van de heersende elite. Rechtse groeperingen die protesteren tegen deze consequente criminaliteit worden onmiddellijk neergehaald, legaliteit is dan niet meer relevant. "Vooruitgang" wacht niet op nieuwe wetgeving.

Ondanks alle inspanningen van talloze rechtse en nationalistische groeperingen door heel Europa, inspanningen welke al decennia, of zelf eeuwen worden gedaan, is het linkse programma geen duurzaam halt toegeroepen. Zo nu en dan is er een groepering die wat succes boekt, en dan vernietigt wordt. Vervolgens staat een nieuwe rechtse generatie op die van voor af aan begint en niets lijkt te hebben geleerd van de fouten die in het verleden zijn gemaakt. Elke nieuwe generatie lijkt ervan overtuigd te zijn dat zij het goede woord wel eens even zullen verspreiden onder het volk, en dat de eindoverwinning nabij is. Alleen de gecontroleerde oppositie, de gangbare centrumrechtse partijen hebben in Europa een permanent bestaan, en zij zijn in het beste geval nutteloos.

Het werkelijk bereiken van rechtse doelen begint met de verwerping van het activisme zoals we dat de afgelopen decennia hebben gezien. Rechts activisme is alleen in naam een bedreiging voor het systeem. De werkelijkheid is dat het systeem gedijt bij rechts activisme. Als het mogelijk zou zijn om genoeg mensen op de been te brengen het systeem in zijn geheel omver te werpen, dan was dat al lang gebeurd. Een berucht figuur kwam in de buurt, maar zelfs hij faalde uiteindelijk toen hij ontdekte dat moordzuchtige bolsjewieken een betere bondgenoot waren dan Groot-Brittannië en de Verenigde Staten.

Al het activisme van de afgelopen decennia heeft niets opgeleverd, omdat heersend links de kaders heeft bepaald waarbinnen het gebeurd. Wie echte verandering wil zal de bereidheid moeten tonen zijn handen vuil te maken, en dan gaat het niet meer om inktresten op je handen als gevolg van het maken van een spandoek.

Share

5 Responses

  • Ik denk dat de auteur van dit stuk het belang van straatactivisme sterk onderschat.

    Als we kijken naar revolutionaire bewegingen van links (Bolsjewieken) tot rechts (NSDAP) dan zien we dat hun weg naar de machtsovername altijd werd gekarakteriseerd door de effectieve combinatie van een parlementaire en buitenparlementaire werking.

    Zo was de NSDAP nooit in staat geweest om de macht te grijpen, zonder dat de straatactivisten van de SA en de NSBO’s hun invloed in de straten en in de bedrijven deden gelden. Het was die druk op straat die ertoe leidde dat de NSDAP door de Duitse Rijksdag binnen gehaalt werd uit angst voor een openlijke burgeroorlog. In 1934 leidde de legalistische koers van de partij zelfs tot een dusdanig intern conflict, dat zij zich genoodzaakt zag om haar eigen buitenparlementaire beweging te neutraliseren. Dit omdat de macht van de partijtop in het geding kwam en er een ware revolte op de stoep stond door de SA, die niet langer het gezag van de partijleiding en hun nieuwe burgerlijke vrienden erkende. De macht van straatactivisten moet dus zeker niet onderschat worden (deden ze toen ook niet).

    In Mein Kampf schrijft Adolf Hitler duidelijk dat het de taak is van een nationaal socialist om “naar het absolute vijandschap van de media te verlangen”. Immers is het systeem er alles aan gelegen dat haar grootste vijanden gedemoniseerd, gecriminaliseerd en bestreden worden. Volgen we die logica, dan moeten we de tegenovergestelde conclusie trekken dan de auteur hier trekt: Dan zijn we juist op het goede pad, want als de media je zou omarmen en je vijanden je een schouderklopje geven dan ben je klaarblijkelijk geen echte oppositie. Juist dat ze je demoniseren en criminaliseren is een teken dat ze angst hebben.

    Dan gaat de auteur verder over de incompetentie van Nederlandse en Belgische bewegingen, waar hij enigzins een punt heeft. Maar de incompetentie van (het leiderschap van) die bewegingen betekend geenszins dat straatactivisme niet van belang is. Of erger nog: dat erop neer gekeken zou moeten worden.

    Kijken we naar landen waar wel sterke nationale bewegingen bestaan, dan moeten we de conlusie trekken dat die bewegingen niet via de parlementaire weg hun macht hebben vergaart, maar juist allereerst door hun aanwezigheid op straat!

    De Griekse Dageraad kon groeien omdat zij volksgenoten hielp en beschermde tegen immigranten in de straten. Daarna volgde pas het electorale succes. Casa Pound begon evengoed als een grassroots beweging die als een octopus in het gehele gemeenschapsleven verweven zat via het verenigingsleven en via activisme. En ook in Oekraïne danken nationale krachten hun macht niet aan de verkiezingen of hun parlementaire macht, maar aan hun aanwezigheid op straat en in de milities op het Oostfront. Ondanks dat deze amper vertegenwoordigt zijn binnen het parlement, hebben ze alle middelen om de regering omver te werpen en is deze dus een factor van belang.

    De auteur maakt dus twee belangrijke denkfouten. Ten eerste is de nationale beweging na 1945 met een grote achterstand begonnen: deze heeft de oorlog verloren en daarmee gigantisch aan macht ingeboet. De overwinnaars schrijven de geschiedenis en om hun eigen misdaden te verhullen moest het nationalisme gedemoniseerd worden. Die kentering vanuit zo’n catastrofale situatie heeft nu eenmaal tijd nodig. Je kunt het straatactivisme dus niet beoordelen door enkel op de naoorlogse situatie te focussen. Ten tweede zijn revoluties altijd onderhevig aan bepaalde omstandigheden. Een systeemcrisis en een embarmelijke toestand voor de bevolking is noodzakelijk om de volksmassa’s in beweging te brengen. Tot die tijd is het dus belangrijk om jezelf als beweging in die volksmassa’s te verankeren dmv activisme.

    Voorbeeld: voordat de economische crisis in Griekenland uitbrak had de Gouden Dageraad nog geen 0,23% van de stemmen. Als gevolg van de bankencrisis die in Griekenland grote consequenties had, radicaliseerde de bevolking en had deze nog weinig te verliezen, waarmee radicale partijen een stuk aantrekkelijker werden. Hetzelfde geld ook voor de NSDAP die voor de beurskrach van 1929 nog een redelijk marginale partij was. Het is dus niet dat straatactivisme in Nederland en België kansloos is, maar dat hier de situatie hier nog niet klaar voor revolte is en er dus geen voedingsbodem voor het radicale nationalisme is.

    De argumentatie van de auteur vertoond mijn inziens dus enkele grote gebreken. Straatactivisme is de bepalende factor in elke revolutie. Ook bied de auteur geen enkel alternatief. Hoe gaat hij die kaders bepalen? Metapolitiek (is dat niet actvistisch?)? Deelname aan het ‘democratische’ circus (de politiek van de compromis)? Ik ben benieuwd.

    Ten slotte: dat er een gecontroleerde oppositie in het leven is geroepen (PVV, FvD, AfD, enz.) is bewijs genoeg dat het systeem angst heeft voor de (echte) nationale oppositie. Immers via deze partijen worden nationale sentimenten en sociale onvrede onder de (inheemse) bevolking gekanaliseert op een manier die de gevestigde orde goed uitkomt. Tegelijkertijd ontneemt het de echte nationale oppositie de wind uit de zeilen en neutraliseerd het zo het verzet. Daarom ook dat deze koosjer nationalisten momenteel als onze belangrijkste vijanden aangemerkt kunnen worden, ondanks dit op het eerste gezicht nog weleens anders lijkt.

  • Uw repliek is degelijk, en ik moet toegeven dat straatactivisme niet altijd zinloos is. Maar op zichzelf genomen haalt het niet zoveel uit. Je moet niet zozeer de straat opgaan: je moet de baas op straat zijn.

      • Dat zal ik ook nooit ontkennen. Het verzet moet ergens in de echte wereld landen. Ik zie echter niet veel voorbeelden van straatactivisme die een goede vorm hebben, laat staan daadwerkelijk beleid beïnvloeden.

        • Neem het militante verzet op een Euromaidan, het gemeenschapswerk van een beweging als Casa Pound of Gouden Dageraad. Mijn standpunt is juist dat radicale nationale bewegingen juist ALTIJD hun wortels in het straatactivisme hadden, te beginnen bij de NSDAP. Daar ligt nu juist hun kracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.