Blank nationalisme: doe toch maar niet

Blank nationalisme is een wat vreemde verschijning in het hededaagse politieke spectrum. De natuurlijke uitkomst van nationalisme is altijd een raciaal georiënteerd nationalisme, al is het raciale karakter niet noodzakelijk om tot nationalisme te komen. En ook zonder raciaal element kan een nationalistisch regime zich wel enige tijd in stand houden. Maar op een wat langere termijn zal multicultureel nationalisme altijd een contradictie zijn, en zichzelf vernietigen. Dit moge overduidelijk zijn als we het als een gegeven zien dat een cultuur -waaruit de natie voortvloeit- de erfenis is die een belangrijk genetisch aspect heeft. Het zijn immers de voorouders van de bevolking die de cultuur tot stand hebben gebracht.

Dus in wezen is Blank nationalisme synoniem aan de huis-tuin-en-keuken variant van het nationalisme, omdat een numerieke overvloed aan kleurlingen onvermijdelijk de karakteristieken van een Blanke natie veranderd als die een theoretisch “kleurenblinde” variant van een nationalistische ideologie aanhangt.

Maar in de praktijk is Blank nationalisme bij voorbaar al gedoemd te mislukken. Blanken zijn geen monolitische eenheid, er zijn wezenlijke verschillen tussen Nederlanders, Polen en Hongaren. De talen, de culturen, de religieuze gebruiken en de wijze waarop deze onderscheiden volken hun staten beheren hebben allemaal specifieke kenmerken die maken dat zij zich niet altijd goed zullen kunnen verstaan met elkaar. Er zijn in de kern vier verschillende rassen: Blanken, Aziaten, Indianen en zwarten, en een nationalistische ideologie die deze allemaal onder zich probeert te verenigen zal vooral onderwerp van spot en hoongelach zijn. Er kan geen zwart nationalisme bestaan, geen Aziatisch nationalisme, en zeker ook geen Blank nationalisme. Ga een Chinees maar eens zeggen dat hij precies zo is als een Japanner, of een Mexicaan dat hij precies zo is als een Boliviaan… Het zou in het beste geval een aardige knokpartij opleveren.

Simpel gezegd is dit ook de reden dat Blank nationalisme nooit zal werken.

Om mezelf maar meteen tegen te spreken: als Blank nationalisme überhaupt ergens zal werken dan zal het in de V.S. of in Canada zijn. In deze landen beroepen mensen zich zo nu en dan nog wel op de specifieke Europese groep waar zij van afstammen, maar dit heeft weinig praktische betekenis. Op het moment dat de Blanken in deze landen een minderheid worden (in absolute termen), zou het mogelijk kunnen zijn dat zij zich genoodzaakt voelen te wapenen tegen de overvloed aan “culturele diversiteit”. Ergens wel ironisch natuurlijk.

Mijn conclusie is simpel: laat Blank nationalisme voor wat het is, houd het bij gewoon ouderwets nationalisme. Het onderdeel dat ziet op het volk, in ons geval een Blank volk, zal organisch een plaats verwerven als globalistische tendensen een halt worden toegeroepen.

Share

2 Responses

  • Probleem met deze “zuiverheid” is denk ik wel dat je het risico loopt dat allerlei kleinere staten ten ondergaan. Landen als Nederland en België hebben al een kleine bevolking, en een groot deel daarvan bestaat ook uit buitenlanders. Zuiver nationalistisch wordt met de dag moeilijker te realiseren omdat er gewoon te veel buitenlanders binnen komen.

    • Het wordt misschien wel moeilijker, maar het is nog steeds de beste optie. Een samenraapsle van allerlei Europese volken zou nog steeds een multiculturele staat zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.